Wykonując prace plastyczne często spotykamy się z koniecznością umieszczenia w ramach kompozycji postaci. Wiadomo jest, że w inny sposób potraktujemy portret, pracę związaną z całą sylwetką, ilustrację fantasy a jeszcze inaczej pracę której celem jest ukazanie obiektu architektonicznego. Postaram się tutaj prześledzić typowe Sposoby interpretacji postaci.

Rys. 1 - postać jako portret.

Rys. 1 – postać jako portret.

1. Postać jako portret czy wizerunek całej sylwetki (rys.1) – w tym wypadku musimy się skupić na ukazaniu konkretnej osoby, jej charakteru czy nastroju. Jeżeli celem jest ukazanie postaci jako takiej, naszym głównym celem będzie budowanie jej proporcji i podobieństwa. Nie mamy najczęściej dodatkowych elementów planu, które są powiązane z postacią. Co więcej mamy możliwość interpretacji graficznej na wielu poziomach – od nas zależy jak chcemy ukazać daną postać np. szkicem, granicą cienia czy w sposób całkowicie realistyczny.

2. Postać w wieloplanowej ilustracji np. historycznej czy książkowej. W tym przypadku należy się zastanowić, czy postać ma być elementem pierwszego planu, gdzie ukażemy detal ubioru czy atrybuty (np. broń), czy też postać ma być związana z budowaniem nastroju pracy. Świetną ilustracją dla pierwszego przypadku jest rysunek pt. „Oblężenie Konstantynopola” (rys.2). Postać jest świetnym wprowadzeniem w kadr, jednocześnie charakteryzując epokę i rozwój wydarzeń – jest wykonana dokładnie z dbałością o każdy detal, nie znajdziemy tam jednak nastroju.
Drugi przypadek to Dziewczynka z zapałkami (rys. 3). Postać nie jest narysowana dokładnie, pozostawiona jest tylko w sylwecie. Ważny jest tu jednak nastrój dziewczynki opartej o mór, z twarzą oświetloną zapałką. Obie postacie budują scenę – jednak każda z nich w zupełnie inny sposób.

Rys. 2 Oblężenie Konstantynopola

Rys. 2 Oblężenie Konstantynopola

3. Postać w typowej ilustracji typu „plakatowego” np. filmowej (rys.4). Praca ma najczęściej na celu oddać klimat jakiegoś wydarzenia, filmu, przedstawienia itd. Skonstruowana jest jako kolaż kilku scen, w ten sposób aby przedstawić bohatera w kilku ujęciach. Ważne jest tutaj aby sposób plastycznego przedstawienia był różny – raz skupiamy się na detalu, innym razem na sylwetce czy nastroju postaci… Jest to typ działania, który zazwyczaj skupia wszystkie koncepcje graficzno-rysunkowe w jednym układzie. Chodzi tutaj zazwyczaj o pełną charakterystykę.

Rys. 3 - "Dziewczynka z zapałkami".

Rys. 3 – „Dziewczynka z zapałkami”.

4. Ilustracja z elementami architektury (rys. 5). Celem jest tutaj ukazanie zrównoważonej sceny, gdzie architektura czy detale otoczenia są tak samo ważne co postaci, które się w niej pojawiają (one w tym samym stopniu określają przestrzeń, nastrój i skalę co budynki). Warto zwrócić uwagę, że postaci są rysowane podobną kreską i podobnie traktowane w stosunku do innych elementów sceny. Nie są tutaj może najważniejsze ale także nie są potraktowane jako czyste sylwety „tylko dla skali”.
Jest to najlepszy sposób działania dla osób początkujących.

Rys. 4 - Ilustracja/plakat.

Rys. 4 – Ilustracja/plakat.

5. Wizualizacja budynku (np. plener) gdzie celem jest ukazanie budynku (rys. 6). W takim przypadku postać wprowadza się tylko dla nadania scenie odpowiedniej skali. Budynek jest najważniejszy i nie byłoby „opłacalnym” dla rysownika angażować się w postaci, które odciągnęłyby widza od głównego tematu. W takim przypadku sensownym jest budowanie ogólnych postaci, z naciskiem na sylwetę – nie powinny być za szczegółowe ale ich proporcje muszą być poprawne.

Reasumując, postaci można traktować graficznie na wiele różnych sposobów natomiast zasadą i dogmatem powinno być bezbłędne budowanie proporcji. Każde ze zdjęć można otworzyć w dużej rozdzielczości po kliknięciu w ikonkę.

Rys. 5 - Uliczka średniowieczna.

Rys. 5 – Uliczka średniowieczna.

Rys. 6 – architektura w plenerze.

Rys. 6 - architektura w plenerze.

Rys. 6 – architektura w plenerze.

Jedna odpowiedź na „Postać – sposób traktowania ze względu na temat i cel pracy.